ความรักของฉันเปรียบได้กับร่มคันหนึ่ง…
วันที่ท้องฟ้าสดใส ฉันไม่เคยคิดจะพกร่มออกจากบ้าน
แต่ก็มีบางครั้งที่ฟ้าฝนเล่นตลกกับเราโดยไม่บอกกล่าว
ฉันเปียกปอนโดยไม่ได้ตั้งใจ…
ประสบการณ์สอนให้ฉันพกร่มไปไหนมาไหน…
แต่สายตาของคนรอบข้างก็สอนไม่ให้ฉันกางร่มในที่สาธารณะ
มันยากที่จะบอกได้ว่าฉันหรือคนรอบข้างกันแน่ที่ผิด
ท้องฟ้าเท่านั้นที่เป็นคนตัดสิน…
ท้องฟ้ามืดครึ้ม สายฝนซัดสาด…
ผู้คนหาที่หลบฝนกันจ้าละหวั่น แต่ฉันไม่เป็นไร
เหลียวมองคนที่ไร้ที่กำบังกาย ฉันคิดหยิบยื่นพื้นที่ปลอดภัยใต้ร่มให้กับเขา
น่าเสียดาย ร่มของฉันมันเล็กเกินไป…
ประสบการณ์สอนให้ฉันรู้จักเผื่อแผ่ผู้อื่น
ฉันพกร่มคันใหญ่ คนรอบกายจ้องมองด้วยความสงสัย
มันยากที่จะบอกได้ว่าฉันหรือคนรอบข้างกันแน่ที่ผิด
ท้องฟ้าเท่านั้นที่เป็นคนตัดสิน…