หากไร้ความมืดมิดยามค่ำคืน
คงไม่เห็นความงามของมวลหมู่ดาว
ปราศจากความเหน็บหนาว
คงไม่เห็นค่าของสัมผัสที่อบอุ่น
แต่ทว่าในบางครั้ง…
สิ่งที่รออยู่หลังความมืดมิด
คือความมืดที่หม่นยิ่งกว่า
ความหนาวที่แสนทรมาน
ไม่ได้ตรงข้ามกับความอบอุ่นเสมอไป
ดังนั้น…
ฉันจึงเรียนรู้ที่จะมองในความมืด
และอาศัยในความเหน็บหนาว
แต่ฉันก็ยังสงสัย…
หากความมืดมิดและเหน็บหนาวผ่านพ้นไป
แสงดาวและความอบอุ่นจะยังสวยงามหรือไม่?
บางที…
ฉันอาจจะโหยหาความมืดมิด
และความเหน็บหนาวที่คุ้นเคย…
————————————–
20 มกราคม 2551 – ระหว่างเตรียมตัวไปงานแต่งเพื่อนเบิ้ม
4 Comments
หรือบางที ความมืดก็เป็นเพื่อนแท้เพียงหนึ่งเดียว
ที่ไม่เคยหนีหาย…
ถ้าความมืดเป็นเพื่อนแท้
ความสว่างคงเป็นเพื่อนแท้ยิ่งกว่า เพราะความสว่างอาจจะเป็นเหมือนเงาสะท้อน
ทำให้เห็นเพื่อนแท้ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ^^
ความมืด…ไม่ใช่เป็นเเค่ความมืด
แต่ความมืดทำให้เกิดความกลัว..ความกลัวจากใจคน เป็นความกลัวที่น่ากลัวที่สุด
มันถูกปรุงเเต่งจากแมวเป็นเสือ .. จาก
ความมืด 2
ความมืดสำหรับฉันมันอาจไม่ใช่ความมืด
เเต่มันมืดยิ่งกว่ามืด
มีบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่า