[T]issues 2.1

A long time ago in a university far, far away….

Episode IV

A New Hope

มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทุกหย่อมหญ้า

บริษัทร่วมทุนต่างชาติ ต่างพากันเลย์ออฟพนักงานออกถ้วนหน้า

เรียกว่ารัดเข็มขัดกันสุดๆ…

พนักงานหนุ่ม ผู้ซึ่งผันตนเองเป็นพดาวัน ณ CU Academy มาหมาดๆ

กำลังเผชิญหน้ากับมรสุมที่ท้าทายศรัทธาใน “พลัง”

-I-

สายตาเหลือบไปมองตัวเลขมุมขวาล่างของวินโดว์

5:28 PM

เหลือเวลาอีกสองนาทีให้ “ข้า” เก็บสัมภาระ ย้ายก้นจากเก้าอี้ที่นั่งจุ้มปุ้กมาทั้งวัน

ไปสู่การทดสอบแรกของข้า ในฐานะพดาวัน

ไปหา “จาน” เพื่อรอฟังคำตอบ…

ข้าหยิบชีทปึกใหญ่ ซึ่งบันทึกอักขระยากแก่การเข้าใจ เก็บใส่กระเป๋า – ไม่ลืมที่จะหยิบออกมาแผ่นนึง เอาไว้อ่านแก้เหงาระหว่างการเดินทาง

บันทึกที่พิสูจน์สถานะ “เจได” ของเหล่ารุ่นพี่ ซึ่งมัน…

อ่านยาก แสด…

ข้าหันไปมองผู้คนรอบกายที่นั่งทำงานอย่างขยันขันแข็ง แล้วลอบถอนลมหายใจ

งานที่บอ เอาไว้ต่อวันจันทร์ (ละกันนะ)

เอาล่ะ ข้าพร้อมแล้ว!

-II-

การเดินทางในเย็นวันศุกร์ไม่น่าอภิรมย์นัก สำหรับคนกรุง

แต่วันนี้มันเชี่ยกว่าเดิม…

ข้าขึ้นรถตู้จากแจ้งวัฒนะเพื่อมายังอนุสาวรีย์ชัย – การเดินทางที่ข้าคาดว่าใช้เวลา 30 นาที บวกลบให้อีก 10 นาทีเผื่อรถติด

แต่ข้าคิดผิด…

เมื่อรถแล่นไปได้ถึงกลางทางด่วน ข้าก็พบกับสิ่งที่ไม่อยากเห็นเป็นที่สุดในเวลารีบเร่งเช่นนี้

รถแม่งติด แสด…

ยังไม่พอ รถตู้ที่ข้าขึ้น คาดว่าประกอบแถวโรงงานเชียงกง เมื่อคนขับเร่งจนถึงจุดหนึ่ง เสียงประหลาดก็ดังขึ้น

ฟรี้ๆๆๆ

เครื่องดับซะงั้น กลางทางด่วน โอ้วแม่เจ้า…

เพื่อนร่วมชะตากรรมต่างมองซ้ายขวา สงสัยได้กลายเป็นรถตู้ 11 แรงคน แน่ล่ะคราวนี้

เดชะบุญ ข้ายังไม่ถึงที่ม้วย – คนขับลงมาขยับสายไฟสองสามที เครื่องยนต์ก็ทำงานเหมือนเดิม

รถติด + รถดับ เป็น combination ที่น่าสะพรึงอย่างยิ่ง

คนยิ่งรีบๆ แสด…

- III –

เข็มสั้น-ยาวบนหน้าปัดตะโกนบอกเวลาว่า 6.34 PM – เป็นเวลาที่ข้าควรบรรยายถึงหัวข้อที่พากเพียรนั่งเทียนให้จานได้สดับ แต่ข้ากลับติดอยู่ที่อนุส

เหลืออีกครึ่งทาง…

ข้าขึ้นรถไฟฟ้า จุดมุ่งหมายอยู่ที่สยาม ข้าโทรไปบอกจานว่าไม่ต้องรีบ (เก๋าโคด มาช้ายังมีหน้าไปสั่งจานอีก) ในขณะที่เพื่อนพดาวันอีกคนโทรมาถามสถานะ ว่าข้าอยู่แห่งหนตำบลใด

หนทางอีกยาวไกล เดินจากสยามไป CU Academy

ไกล แสด…

เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่ จิดใจที่พะวักพะวงของข้า ทำให้ข้าลืมเรื่องหัวข้อไปสิ้น – ข้าเดินผสมเคลื่อนที่ด้วยการโผ ผ่านฝูงชนที่มางานศิษย์เก่าเจได

7.05 PM

นัดจานไว้หกครึ่ง มาทุ่มนึง เจริญล่ะมึง

ข้าขึ้นลิฟต์ การทดสอบรออยู่อีกไม่ไกล…

- IV -

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามที่ข้าเสนอหัวข้อให้จานท่านนี้ ยังไม่นับเทอมที่แล้วที่ข้าพากเพียรจีบจานหลายท่าน แต่รับประทาน “สมหวัง” ตลอดศก – เปลี่ยนหัวข้อมาก็หลาย ยังไม่นับที่อุตส่าห์ทำโปสเตอร์ หวังขายเต็มที่ แต่โดนตีกลับหน้าหงาย

เป็นเจไดนี่มันยาก แสด…

เพื่อนนั่งอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าทำให้ข้าหยั่งรู้ได้ว่าเขาผ่านการทดสอบ ได้หัวข้อสมใจแล้ว – ถึงตาข้าแล้วล่ะ

ข้ารวบรวมพลังที่เหลือทั้งหมด บรรยายหัวข้อให้จานฟังอย่างตั้งใจ…

- VI –

ข้าเดินทางกลับบ้านอย่างทุลักทุเล พลังที่เหลือน้อยนิดส่งให้ข้าแบกสังขารมาบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ไว้

เรื่องที่ข้า…

ได้หัวข้อ Thesis แล้วโว้ย!

ถึงมันเป็นเพียงการเริ่มต้น ของการเดินทางที่แสนยาวไกล

แต่ดีใจว่ะ 555

ขอจบบันทึก episode นี้ไว้เพียงเท่านี้