สวัสดีปีใหม่ครับ…
ปีนี้ไม่ได้อยู่ฉลองเทศกาลอะไรกับเค้าเลย ทั้งคริสต์มาส ปีใหม่ ช่วงวันหยุดก็ไปทำงานตลอด – เรื่องมันเศร้ายิ่งกว่าดาวพระศุกร์ (เกิดทันหรือเปล่าหว่า?)
เมื่อวานซืนโทรไปหาที่บ้าน แม่บอกว่าพ่อปริ๊นต์บล็อกเรื่องมาม่าไปให้อ่านด้วย – ดีใจที่พ่อใช้อินเตอร์เน็ตเป็นซะที 555
งั้นมาอัพเดตเรื่องราวกันหน่อยดีกว่า…
ผมมาอยู่ที่โตรอนโต้ได้ หนึ่งล้านหกแสนสี่หมื่นหนึ่งพันกับหกร้อยกว่าวินาทีแล้ว นานมากกกก เริ่มคิดถึงบ้านแล้วล่ะ
เมื่อวันที่ 31 Dec 2009 เวลาที่นี่ ทั้งออฟฟิศมีพนักงานเหลือสองคน คือผมกับบาบ้า (ชื่อน่ารักไหมล่ะ) บาบ้าบอกว่า ไม่ไปฉลองปีใหม่หรอก เพราะเพื่อนกลับปากีสถานไปแล้ว ที่บ้านเหลือเมียกับลูก ปล่อยมันฉลองกันไป 555
พอพลบค่ำ ผมก็ออกเดินทางไป City Hall ตามที่เนกินแนะนำ เนกินบอกว่า ปีใหม่ยูต้องไปที่ City Hall ให้ได้ (ตกลงว่าแนะนำหรือสั่งหว่า)
คิดไว้ว่าอาจจะเจอคนไทยซักคน…
ลืมบอกไปว่าตั้งแต่มาที่นี่ยังไม่เห็นหัวคนไทยแถว downtown เลยว่ะครับ – ที่ใกล้ๆหน่อยก็มีเวียดนาม งงว่าเค้าไปไหนกันหมด?
ระหว่างทางก็ถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย [มีรูปข้างใน]
[Homeless ที่นี่น่าสงสารกว่าขอทานบ้านเราอีก ไม่ใช่เพราะแขนด้วนขาด้วน แต่อากาศข้างนอกมันหนาวมาก ประมาณ -17 องศาตอนที่ลมพัด แต่พวกเขาก็อยู่กันได้ สามารถมาก]
[เดินตามเขาไป]
[แซงแล้วเว้ย]
เดินซักสิบห้านาทีก็ถึงที่หมาย Nathan Philip Square – มาถึงประมาณสามทุ่มครึ่ง คนค่อยๆทยอยเข้ามา
ที่นี่เป็นลานไอซ์ด้วย ตอนมาถึงก็มีคนเล่นอยู่เพียบเลย อยากเล่นเหมือนกันแต่ไม่มีรองเท้า T-T
[เห็นน้องคนนี้แล้วนึกถึง eye shield 21 - รู้สึกถึงออร่าที่แผ่ออกมาไหม?]
แล้วก็เดินโต๋เต๋ไปมาสักพัก นานๆจะเห็นคนที่นี่อยู่รวมกันเยอะๆซักที ฝรั่งที่นี่เจอกันก็กอดกัน จูบกัน ชิชิ
คนที่นี่รักสัตว์เลี้ยงมากนะครับ หมาตัวโตๆเดินกันให้พล่านเลย - ที่เด็ดสุดคือมีคนเอากระต่ายมา count down ด้วย กระต่ายหูยาวๆอ่ะครับ เอาใส่รถเข็นเด็กมา ตอนแรกหันไปก็นึกว่าเด็กเบบี๋ ดูดีๆ เฮ้ยนี่มันกระต่ายนี่หว่า -_-’
อ้อ เค้าใส่เสื้อกันหนาวให้มันด้วยล่ะ…
ข้างหน้ามีเวทีฟรีคอนเสริตเหมือนเซนทรัลเวิร์ลบ้านเรา
แล้วสี่ทุ่มกว่าผมก็กลับ…
แต่ก่อนจะกลับ ผมก็พบกับนางฟ้า…
น้องคนนี้น่ารักมากเลย ดูจากพ่อแม่แล้วคาดว่าเป็นชาวจีน จะเอากลับบ้านอ่ะ จะเอาๆ
จบดีกว่า…
ปล.ได้ข่าวว่าน้องที่ทำงานติด H1N1 รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ