สายลมซัดสาด ปรายหิมะปลิวลอยละล่อง ฝูงชนเดินหันหลังให้สายลม เข้าไปหาที่พักพิงอันอบอุ่น
แต่ข้าไม่นำพา…
หิมะตกลูกแล้วลูกเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ท้องฟ้าขาวโพลนดั่งกระดาษทิชชู่ผู้ไม่เคยแปดเปื้อนมลทินจากขี้มูก
ข้าดึงหมวกลงมาปิดหูให้แน่นขึ้น กระชับฮู้ดเสื้อให้เข้ากับศรีษะ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือประคองขวดอัมฤติเลอค่า
หันหน้าท้าสายลม…
ข้าเดินไปตามทางสีขาว ข้างหน้ามีรอยเท้า
รอยเท้านั้นสวนกับทางที่ข้าจากมา
คนหนึ่งเคยเดินเข้ามา
อีกคนหนึ่งกำลังเดินจากไป
ข้าเหยียบย่ำรอยเท้าเบื้องหน้าอย่างไม่ยี่หระ…
ใจถวิลหานางอันเป็นที่รัก ผู้ซึ่งอยู่ห่างข้าไกลครึ่งโลก
มือผู้โชคร้ายเริ่มไร้ความรู้สึก เรียกร้องให้เพื่อนมาผลัดเวรยาม
ข้าตามใจมัน…
สายลมกรีดร้องอย่างเกรี้ยวกราด
ข้ามิได้กรีดร้องตาม
ทำได้เพียงก้มหน้า
และเยื้องย่างต่อไป…
ปล. วันนั้นเป็นวันที่ไป China town ครั้งแรก รู้สึกจะเป็นวันที่หิมะตกหนักที่สุดตั้งแต่อยู่ที่ Toronto
ปล.2 ตั้งใจจะไปกินข้าว แต่ได้เหล้ามากินแทน
ปล.3 (มึงจะมีทำไมหลาย ปอ ลอ?) คิดถึงอากาศหนาวๆว่ะ