ความเงียบงัน พลันเข้ามาตบบ่า คล้ายจะบอกว่า “กูเข้าใจดีเพื่อน”
ความเศร้า เดินเข้ามาตักเตือน “ฉันกลัวเราจะเป็นเหมือนกัน”
เวลา ค่อยๆย่องมาบอก “อย่าไปฟังไอ้สองตัวนั้น”
“ฉันเดินผ่านไปทุกวัน… และไม่คิดหันกลับทางเดิม”
“ฉันเห็นทั้งความเงียบ และความเศร้า นั่งจับเจ่าที่เดิมไม่ขวยเขิน”
“ฉันอายแทน พวกมันเหลือเกิน ที่ไม่คิดจะเดินก้าวต่อไป”
ฉันส่งยิ้มให้เวลา… เอ่ยวาจาให้คลายสงสัย
“มึงล่วงหน้าไปก่อนเลยไป หากหายเหนื่อยเมื่อไหร่”
…
“…กูจะตามมึงไปเอง…”
201008161254
Original image from: http://www.flickr.com/photos/shesjack/2700073515/
One Comment
สงสัยเจ้าเวลา จะวนอยู่กับที่ไม่ได้ไปไหน เหมือนกัน เพราะมันรู้ตลอดว่าเจ้าสองตนนั้นไม่เคยทำอะไร แต่แล้วสุดท้ายเจ้างานก็ถาถม ไม่สนใจทั้ง ความเงียบ ความเศร้า เวลา และตัวฉัน