[T]issues 2.1

Table of Contents

ผู้คนมากมายมาชุมนุมกันที่วัดแห่งหนึ่งในเชียงราย ระยะทางหลายพันกิโลเมตรจากกรุงเทพ ไม่ได้เป็นอุปสรรคให้นักธุรกิจชื่อดัง หลายต่อหลายคนเข้ามาไว้อาลัยครั้งสุดท้าย ให้กับตำนานนักธุรกิจเดินได้อย่างนาย สมชาย ถิ่นไทย (ถึงแม้ตอนนี้เขาจะเดินไม่ได้แล้วก็ตาม)

ชายสองคนยืนสนทนากันเงียบๆ ท่ามกลางเสียงสวดอภิธรรม

“บอกตามตรงนะเพื่อน ตอนนี้อั๊วะก็ยังคิดไม่ออกว่าพ่อนายเดินทางมาไกลถึงเชียงรายได้ยังไง”

“ตอนที่พ่อพูดได้ ชั้นคิดว่านั่นเป็นปาฏิหาริย์ครั้งสุดท้ายเสียอีก…”

“ตั้งแต่อั๊วะทำงานมา ก็เพิ่งมีเคสนี้แหละที่คนไข้เป็นอัลไซเมอร์ แถมเพิ่งฟื้นตัวจากการผ่าตัดสมอง หนีจากโรงพยาบาลมาไกลสุดชายแดนประเทศอย่างนี้”

“พ่อมีแรงได้ยังไง? ในเมื่อก่อนหน้านี้เส้นเลือดในสมองแตกทำให้ท่านเป็นอัมพาตไปครึ่งตัว”

นายแพทย์สัญชัยมองหน้าเพื่อนด้วยสีหน้าลังเล เขาไม่มั่นใจว่าจะพูดสิ่งที่คิดไว้กับยอดรักดีหรือไม่ – ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพูดมันออกมา

“ความจริงอั๊วะเป็นหมอ ไม่ควรพูดอะไรเพ้อเจ้อกับญาติผู้ป่วย แต่อั๊วะว่าบางทีพ่อของลื้ออาจจะอยากมาหาแม่ของลื้อก็ได้นะ”

ชายทั้งสองนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ พอเสียงสวดจบลง ยอดรักก็เปิดฉากสนทนาอีกครั้งหนึ่ง

“พ่อเอาแต่พร่ำเรียกชื่อของแม่ตั้งแต่ช่วงเป็นอัลไซเมอร์ใหม่ๆ นายจำได้ไหมสัญ? ตอนนั้นชั้นคิดว่าคงเป็นเวรเป็นกรรมที่พ่อเอาแต่บ้างาน ไม่แม้กระทั่งอยู่ดูใจแม่เป็นครั้งสุดท้าย ตอนนั้นฉันคิดว่ามันสมแล้วที่พ่อทำกับเราสองแม่ลูกในอดีต”

“แต่พอนานเข้า พ่อยิ่งเรียกหาแม่ตลอดเวลา พ่อจำใครไม่ได้สักคนยกเว้นแม่คนเดียว แม้กระทั่งลูกชายคนเดียวของท่าน…” ยอดรักพูดเสียงเศร้า

“ลองมองในแง่ดีสิไอ้รัก อาการของพ่อลื้อน่ะ – พูดตรงๆว่านอนรอวันตาย แต่การที่ท่านเดินทางมาถึงที่นี่ก็ทำให้ท่านได้แก้ไขสิ่งที่เคยทำผิดพลาดในอดีตสำเร็จนะ… อยู่กับภรรยาที่รักในนาทีสุดท้ายของชีวิตไง”

“อาจจะจริงของนาย ตอนที่ฉันไปพบร่างพ่อใต้ต้นลำพู ฉันคิดว่าเห็นรอยยิ้มของท่าน…”

ห่างออกไปอีกไม่ไกลนัก ใต้ต้นลำพูต้นใหญ่ แสงของหิ่งห้อยมอดดับไปจนหมด เผยให้เห็นท้องฟ้าสีนิลนวลผ่องไร้ซึ่งร่องรอยแปดเปื้อนของอารยธรรมที่เข้ามารุกล้ำ พลันปรากฏแสงของหิ่งห้อยสองตัวหยอกล้อกันราวกับโลกทั้งโลกมีเพียงมันสอง

“ผมรักษาสัญญาแล้วนะพิม…”

“ชั้นรู้แล้วที่รัก…”