[T]issues 2.1

ผู้คนมากมายมาชุมนุมกันที่วัดแห่งหนึ่งในเชียงราย ระยะทางหลายพันกิโลเมตรจากกรุงเทพ ไม่ได้เป็นอุปสรรคให้นักธุรกิจชื่อดัง หลายต่อหลายคนเข้ามาไว้อาลัยครั้งสุดท้าย ให้กับตำนานนักธุรกิจเดินได้อย่างนาย สมชาย ถิ่นไทย (ถึงแม้ตอนนี้เขาจะเดินไม่ได้แล้วก็ตาม) ชายสองคนยืนสนทนากันเงียบๆ ท่ามกลางเสียงสวดอภิธรรม “บอกตามตรงนะเพื่อน ตอนนี้อั๊วะก็ยังคิดไม่ออกว่าพ่อนายเดินทางมาไกลถึงเชียงรายได้ยังไง” “ตอนที่พ่อพูดได้ ชั้นคิดว่านั่นเป็นปาฏิหาริย์ครั้งสุดท้ายเสียอีก…” “ตั้งแต่อั๊วะทำงานมา ก็เพิ่งมีเคสนี้แหละที่คนไข้เป็นอัลไซเมอร์ แถมเพิ่งฟื้นตัวจากการผ่าตัดสมอง หนีจากโรงพยาบาลมาไกลสุดชายแดนประเทศอย่างนี้” “พ่อมีแรงได้ยังไง? ในเมื่อก่อนหน้านี้เส้นเลือดในสมองแตกทำให้ท่านเป็นอัมพาตไปครึ่งตัว” นายแพทย์สัญชัยมองหน้าเพื่อนด้วยสีหน้าลังเล เขาไม่มั่นใจว่าจะพูดสิ่งที่คิดไว้กับยอดรักดีหรือไม่ – ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพูดมันออกมา “ความจริงอั๊วะเป็นหมอ ไม่ควรพูดอะไรเพ้อเจ้อกับญาติผู้ป่วย แต่อั๊วะว่าบางทีพ่อของลื้ออาจจะอยากมาหาแม่ของลื้อก็ได้นะ” ชายทั้งสองนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ พอเสียงสวดจบลง ยอดรักก็เปิดฉากสนทนาอีกครั้งหนึ่ง “พ่อเอาแต่พร่ำเรียกชื่อของแม่ตั้งแต่ช่วงเป็นอัลไซเมอร์ใหม่ๆ นายจำได้ไหมสัญ? ตอนนั้นชั้นคิดว่าคงเป็นเวรเป็นกรรมที่พ่อเอาแต่บ้างาน ไม่แม้กระทั่งอยู่ดูใจแม่เป็นครั้งสุดท้าย …