Table of Contents
สารบัญ
- แดนสนธยา: ผู้ที่ถูกเลือก (ตอนต้น)
- แดนสนธยา: ผู้ที่ถูกเลือก (ตอนกลาง)
- แดนสนธยา: ผู้ที่ถูกเลือก (ตอนปลาย)
- แดนสนธยา: ผู้ที่ถูกเลือก (ตอนส่งท้าย)
ผมจากที่นั่นมาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก…
เวลาผ่านไปถึงสอง ชั่วโมงเศษกับการพายเรือในอ่าง ผมไม่คิดว่าตาแก่นั่นเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ เพราะแกไม่ได้เรียกร้องอะไรจากผมเลย จะว่าไปก็สนุกดีเหมือนกัน เหมือนได้ฟังพล๊อตหนังไซไฟทุนสร้างต่ำสักเรื่องหนึ่ง
ถ้าไม่นับคำพูดที่เหมือนจะอ่านใจผมได้จริงๆ…
ก่อนลากลับ แกจ้องตาผมแล้วสำทับให้กลับบ้านในเวลานี้ แล้วผมจะตัดสินใจได้…
ผมไม่ได้บ้าจี้ไปกับแกหรอก แต่ก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกันถ้าไม่กลับบ้าน
ผม กลับมาถึงบ้านราวเที่ยงเศษ ปกติช่วงเวลานี้ของวันผมจะต้องวุ่นวายกับเอกสารกองโต ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันกำจัดได้หมดสิ้น ไหนจะบัญชีค่าใช้จ่ายรายเดือน รายสัปดาห์ รายวัน พนักงานแผนกนั้นเบิกค่าล่วงเวลา พนักงานแผนกนู้นเบิกค่าทำฟัน – อย่างน้อยการลางานวันนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายไปซะทีเดียว
ผมควรจะให้เวลากับครอบครัวบ้าง…
ไหนๆ วันนี้ก็ว่างทั้งวัน ทำอะไรให้เมียกับลูกประหลาดใจบ้างดีกว่า – ผมไม่ได้ทำงานบ้านมานานมากแล้ว อยากเห็นสีหน้าตกใจของคนที่บ้านตอนเห็นบ้านสะอาดเอี่ยมอ่องของคุณพ่อ ยิ่งถ้าเตรียมอาหารเย็นด้วยจะเพอร์เฟ็คสุดๆ
ระหว่างที่กำลังสาละวนกับข้าวของกองโตในห้องลูกสาว (ชุดชั้นในยังวางพาดอยู่บนหัวเตียง ถ้ากลับมาคงต้องอบรมกันหน่อยแล้ว) ผมก็บังเอิญไปพบของบางอย่างในลิ้นชัก
ถุงยางอนามัยกับแผงยาคุม…
ของสองสิ่งนี้ช่างคอนทราสกับข้าวของอย่างอื่นในห้องเหลือเกิน ผ้าม่านสีชมพู ผ้าปูที่นอนสีชมพู ตุ๊กตาปิกาจูสีเหลือง (อ้อ ถุงยางซองสีแดง แต่ผมคิดว่าของข้างในน่าจะไม่มีสี) ผ่านไปหลายนาทีกว่าที่สมองจะแปลสัญญาณจากภาพที่เห็น ให้ผมเข้าใจความหมายของมัน
มันเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของผม…
ผมเก็บมันไว้ที่เดิมแล้วเก็บกวาดห้องต่อไปจนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย ภาพความทรงจำของเด็กหญิงตัวเล็กๆที่เคยขี่หลังผ่านมา แล้วก็ผ่านไป
ความเหม่อลอยเดินจูงมือให้ผมนึกย้อนไปถึงการสนทนากับชายชราเมื่อเช้า
*******************************************
ชาย ชราบรรยายเรื่องราวความเป็นมาของ “ดินแดน” แห่งนี้ราวกับศาสตราจารย์สติเฟื่องเล็คเชอร์ให้นักศึกษาด้อยสติปัญญาฟัง อย่างช้าๆ เขาพยายามจะใช้คำที่เป็นภาษามนุษย์สำหรับผม แต่ก็มิวายทำให้ผมนิ่วหน้าเป็นระยะเมื่อได้ยินศัพท์แปลกๆ
Field – ดินแดน
Synchronize – ความเข้ากันได้
Connector – ผู้เชื่อมต่อ
Transfer – การส่งผ่าน
ผม พอจะจับใจความได้ลางๆถึงสิ่งที่แกพยายามจะบอก – เอาเป็นว่าผมจะพยายามพูดแบบบ้านๆให้คุณเข้าใจง่ายๆละกัน ผิดถูกยังไงก็โทษตาแก่คนนั้น ผมไม่เกี่ยว
โลก ที่ผม (และคุณ) อาศัยอยู่เป็นเพียงหนึ่งดินแดน ท่ามกลางดินแดนอื่นๆอีกนับอสงไขย คำว่าดินแดนในที่นี้จะว่าไปมันก็เหมือน “มิติ” ที่แยกจากกันโดยสิ้นเชิง ถ้าคุณเคยได้ยินทฤษฎีโลกคู่ขนาน นั่นแหละ สิ่งที่แกพยายามจะบอก
ยังไม่เก็ตใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นไปฟังแกเล่าต่อดีกว่า…
” ครั้งหนึ่งผมเคยเรียกตัวเองว่านักวิทยาศาสตร์ ผมกับเพื่อนๆ – ที่คุณคงเห็นผ่านตามาแล้วจากรูปชั้นล่าง – ต่างหมกมุ่นกับการท้าทายธรรมชาติ เราต่างรู้ดีว่าวิธีที่ดีที่สุดในการท้าทายสิ่งใดสิ่งหนึ่ง คือการเข้าใจมันอย่างถ่องแท้เสียก่อน”
” เราศึกษากลไกของธรรมชาติเพื่อที่จะควบคุมมัน เพื่อนของผมคนหนึ่งทุ่มเทเวลาทั้งชีวิตของเขา ประดิษฐ์สิ่งหนึ่งขึ้นมา – นับจากวันนั้นเราก็ไม่ต้องทำงานเฉพาะเวลากลางวันอีกต่อไป” แววตาของชายชราเหม่อลอยเมื่อคิดถึงอดีตอันแสนไกล
โทมัส อัลวา เอดิสัน…
“ใช่ ต้องขอบคุณเจ้าโทมัสตัวเปี๊ยกนั่นแหละ – พอแก่ตัวขึ้นมันก็นอนไม่ค่อยจะหลับ”
เพ้อเจ้อ บ้าไปแล้วแน่ๆ…
“คุณน่าจะฟังให้จบก่อนแล้วค่อยต่อว่านะ” ชายชราพูดเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับทรงไปด้วยพลังจนผมขนลุก – ตาแก่นี่อ่านใจผมได้จริงๆ!
” พวกเราหลายต่อหลายคนก้าวหน้าไปมาก วิทยาศาสตร์กลายเป็นรากฐานให้ความมั่งคั่ง สังคมแบบทุนนิยมเฟื่องฟูราวกับโรคมะเร็ง เวลานั้นเองที่ผมหันหลังให้กับมัน”
“ในคืนหนึ่งผมก็ค้นพบสัจธรรมที่ตามหามาตลอดทั้งชีวิต – ผมรู้ตัวว่าเป็นผู้เชื่อมต่อ”
” อย่างที่ผมเล่าให้ฟังไปแล้วว่ามีดินแดนอยู่มากมายเหลือเกิน ผมพลัดหลงเข้ามาในดินแดนแห่งนี้เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ – ตอนนั้นก็น่าจะเอะใจว่าทำไมถึงได้อายุยืนผิดมนุษย์มนานัก – ผมเข้ามาอยู่ที่นี่เพราะเข้ากันได้กับผู้สร้างของดินแดนแห่งนี้”
“นับจากวันนั้นผมก็เฝ้าค้นหาผู้ที่พยายามจะตื่นทั้งหลาย เพื่อส่งพวกเขาออกไปจากดินแดนแห่งนี้”
“ผู้ที่พยายามจะตื่น มันหมายความว่าอะไร?”
” จำคำถามแรกของผมได้หรือเปล่า – อะไรทำให้คุณตัดสินใจโทรมาหาเรา – คำตอบจะเป็นตัวตัดสินว่าผู้ถูกถามเป็นผู้ที่หลับอยู่ หรือ ผู้ที่พยายามจะตื่น” ชายชราเว้นวรรคไปสักครู่
“คุณมาที่นี่เพราะต้องการรู้สิ่งที่ผมจะสื่อ นั่นหมายความว่าคุณคือผู้ที่พยายามจะตื่น”
คำตอบแบบกำปั้นทุบดินของเขาไม่ได้ทำให้ผมเข้าใจมากขึ้นสักนิดเดียว ผมรู้สึกกำลังจะจมน้ำลายตาแก่นี่ตายอยู่แล้ว…
” คืนที่ผมรู้ว่าเป็นผู้เชื่อมต่อ ผมก็ตระหนักได้ถึงการล่มสลายของดินแดนแห่งนี้ มันดำเนินไปอย่างช้าๆทว่ามั่นคง ค่อยๆเป็นไปอย่างเงียบเชียบ รอวันที่จะประทุขึ้นมาเหมือนภูเขาไฟ”
“คุณจะบอกว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึงแล้ว?”
” ถ้าคุณเรียกที่นี่ว่าโลกล่ะก็ ใช่ แต่ในความเป็นจริงดินแดนแห่งนี้เป็นเพียงสิ่งสมมุติของผู้สร้างเท่านั้น ไม่ต่างอะไรไปกับความฝัน – ความฝันที่คนนับล้านร่วมฝันไปพร้อมกัน”
ท่าทางตาแก่นี่จะเพิ่งดูเมทริกซ์มาแหงๆ…
“ก่อนที่จะตาย ผมต้องส่งผ่านคนอย่างคุณออกไปให้ได้มากที่สุด” อยู่ๆชายชราก็ไอเสียงดังจนน่ากลัว
“ถ้าผมคำนวณไม่ผิด คุณคือผู้ที่ถูกเลือกคนสุดท้าย”
*********************************
ผมคือผู้ที่ถูกเลือก แถมเป็นคนสุดท้ายเสียด้วย…
ถ้าสิ่งที่ตาแก่นั้นพูดเป็นเรื่องจริงผมก็แค่ฝันอยู่สินะ คำถามของมอเฟียสย้อนกลับมาถามอีกครั้ง
ถ้าถามผมว่าจะเลือกยาเม็ดสีแดงหรือสีฟ้า ในนาทีนี้ผมตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิด
และผมก็ได้เลือกแล้ว…