[T]issues 2.1

Table of Contents

ยามสนธยาผ่านไปอย่างว่องไว ทว่าราตรีที่ตามมากลับเยื้องย่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในความรู้สึกผู้เฝ้ารอ…

แม่-ลูกคู่ หนึ่งต่างแปลกใจเมื่อพบว่าภายในบ้านเป็นระเบียบต่างกับตอนเช้า ราวกับมีคนกลับมาทำความสะอาดก่อนที่คนทั้งสองจะกลับมาถึง จะคิดว่าเป็นฝีมือของสามีก็ไม่น่าจะใช่ ชายผู้นั้นไม่เคยทำอะไรให้ครอบครัวประหลาดใจแบบนี้มาก่อน – หรือว่าจะมีโจรใจดีสมเพชเมื่อเห็นความรกเลยเปลี่ยนใจเลิกปล้น แต่กลับทำความสะอาดให้แทน?

สิ่งต่อมาที่สร้างความว้าวุ่นใจให้กับ ภรรยาคือสามียังไม่กลับบ้านทั้งๆที่เลยเวลาเลิกงานมานานแล้ว ชายผู้นั้นก็ไม่เคยกลับบ้านผิดเวลาอีกเช่นกัน ชีวิตของเขาเหมือนถูกโปรแกรมให้ทำทุกอย่างตามตาราง เหมือนเป็นหุ่นยนต์ – หรือจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเขา?

สิ่งสุดท้ายที่สร้างความสับสนให้ กับคนทั้งสองคือสำรับกับข้าวที่เตรียมวางไว้บนโต๊ะกินข้าว ใครเป็นคนทำกับข้าวเหล่านี้? ถ้าสามีเป็นคนทำก็จะตอบคำถามเรื่องการทำความสะอาดบ้าน แต่ก็อีกนั่นแหละ คนอย่างเขาน่ะหรือจะทำเรื่อง – ไร้สาระ – พรรณนี้ แล้วถ้าเขาเป็นคนทำจริง ตอนนี้เขาหายไปไหน?

ภรรยาร้อนใจจึงโทรไปถามที่งานสามี ได้ความว่าเขาลาป่วยในวันนี้ – นั่นตอบคำถามเรื่องทั้งสองไปเรียบร้อย เหลือเพียงคำถามเดียว

ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน…

คน ทั้งสองยังนั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าวกลางบ้าน ความร้อนรนเปลี่ยนเป็นความทุกข์ใจเมื่อไร้วี่แววของคนที่จะกลับมา น้ำตาไหลลงมาช้าๆอาบสองแก้มของภรรยา เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ – สิ่งธรรมดาสามัญเช่นการกลับบ้านของสามี กลายเป็นสิ่งที่เธอและลูกโหยหามากที่สุดในเวลานี้ ลูกสาวเข้ามาปลอบใจแม่ไม่ให้คิดมาก แต่ก็พาลร้องไห้ไปด้วยเมื่อคิดถึงสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับพ่อ – กับครอบครัว

การรอคอย ไม่ว่าจะเวลาไหนหรือเมื่อไหร่ ช่างยาวนานเสมอสำหรับผู้เฝ้ารอ…

เสียงประตูบ้านเปิดและปิดในชั่วเวลาเพียงอึดใจ ชิ้นส่วนสุดท้ายของครอบครัวเปล่งเสียงทักทายผู้ที่เฝ้ารออยู่ภายใน

“พ่อกลับมาแล้ว”

มี คำถามมากมายที่เธอและลูกคิดไว้ว่าจะถามสามีเมื่อเขากลับมา แต่ในเวลานี้สิ่งเหล่านั้นล้วนฟุ่มเฟือยเกินกว่าจะเปล่งออกมาเป็นคำพูด เธอเช็ดคราบน้ำตาเปื้อนหน้า ทว่าใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้ม

อาหารเย็น (ซึ่งเย็นสมชื่อ) ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ คนทั้งสามพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่ได้เจอมาในวันนี้ซึ่งกันและกัน

ภาพจากตู้สี่เหลี่ยมไม่มีความสำคัญอีกต่อไป…

ผมเลือกยาเม็ดสีฟ้า…

ท่ามกลาง ภาวะบีบคั้นทางอารมณ์เมื่อพบความลับของลูกสาว ผมกลับประหลาดใจที่ตัดสินใจอยู่ในดินแดนแห่งนี้ต่อไปอย่างแน่วแน่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของผม – กับครอบครัวที่ดูเหมือนจะพังพินาศลง – มันกลับทำให้ผมคิดได้ว่าที่ผ่านมาผมเห็นแก่ตัวมาตลอด ผมเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐาณในสิ่งที่ผู้อื่นตัดสินใจ หรือกระทำลงไป โดยไม่ได้มองกลับไปว่ามันสร้างความปวดร้าวให้ “คนที่ไม่ใช่คนอื่น” อย่างคนใครอบครัวมากแค่ไหน

ผมกลับไปยืนยันคำตอบกับชายชรา เพื่อไม่ให้เสียเวลาด้วยกันทั้งสองฝ่าย

ต่อ ให้ดินแดนแห่งนี้จะล่มสลายในอีกวันหรือสองวันข้างหน้า ผมก็พร้อมจะหลับต่อไปโดยไม่ตื่นขึ้นมา ตราบใดที่ครอบครัวของผมยังร่วมฝันไปด้วยกัน

ตราบใดที่เรายังคงหลับอยู่ด้วยกัน…