[T]issues 2.1

เรื่องของฝน

ฝนเม็ดน้อยตื่นเต้นที่ได้ตกเป็นครั้งแรก… เมื่อก่อนตอนยังไม่โตเต็มวัย ฝนรุ่นพี่ชอบมาโม้ให้ฟังบ่อยๆ ว่าถ้าโตเต็มที่จะมีความสุขขนาดไหน ได้เป็นหยดนํ้าเม็ดอวบ ได้ร่วงหล่นบนท่า free fall โถ ไอ้ขี้โม้ เล่าเหมือนตัวเองเคยตกเองอย่างนั้นแหละ จําขี้ปากเขามาพูดทั้งนั้น ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเรื่องเล่านี้เริ่มต้นจากที่ไหน ฝนเม็ดไหนๆพอมีโอกาสตกก็ไม่เคยกลับมาเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่ากันบ้างเลย ไอ้พวกฝนลืมกําพืด… ฝนน้อยตั้งปณิธานไว้แน่วแน่ ว่ามันจะเป็นเม็ดแรกที่กลับมาเล่าเรื่องราวการตกให้น้องๆฟัง ฝนเม็ดน้อยตัวโตขึ้นเรื่อยๆจากการตก เจอเพื่อนร่วมทาง ก็ชวนมาอยู่ด้วยกัน เจ้าฝนน้อยเป็นเม็ดใจดีอยู่แล้ว เม็ดไหนๆก็อยากอยู่ใกล้ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่ หันมองไปรอบๆ ฝนน้อยเห็นเพื่อนร่วมก้อน(เมฆ)ตกมาด้วยกันเยอะแยะ นี่สินะที่รุ่นพี่เรียกว่าความสุข… เม็ดฝนน้อยใหญ่คุยกันโขมงโฉงเฉง ต่างทําความรู้จักเพื่อนร่วมทาง บางเม็ดไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่เจอกันแป๊บเดียวก็สนิทกันง่ายดาย ถ้าคุณมีความทุกข์ ลองแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าเวลาฝนตกดูสิ คุณอาจเจอเจ้าฝนน้อยก็ได้นะ ถ้าเจอก็ลองทําความรู้จักกันดู แล้วคุณอาจเรียนรู้ว่าความสุข หาไม่ยากอย่างที่คิด ปล. ถ้าเจอฝนน้อย ฝากเตือนให้มันอย่าลืมไปเล่าให้รุ่นน้องฟังด้วยล่ะ Sent from my iPhone