ผู้คนมากมายมาชุมนุมกันที่วัดแห่งหนึ่งในเชียงราย ระยะทางหลายพันกิโลเมตรจากกรุงเทพ ไม่ได้เป็นอุปสรรคให้นักธุรกิจชื่อดัง หลายต่อหลายคนเข้ามาไว้อาลัยครั้งสุดท้าย ให้กับตำนานนักธุรกิจเดินได้อย่างนาย สมชาย ถิ่นไทย (ถึงแม้ตอนนี้เขาจะเดินไม่ได้แล้วก็ตาม) ชายสองคนยืนสนทนากันเงียบๆ ท่ามกลางเสียงสวดอภิธรรม
นั่งรถไฟไปเชียงรายไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนักถ้าเทียบกับเวลาที่เสียไป แต่มันก็เป็นทางเดียวที่ผมคิดออกในตอนนี้… นึกย้อนไปถึงวันที่จากบ้านมา ผมเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็นบ่ายหน้าเข้าสู่แสงสีในเมืองกรุง ในครั้งนั้นมีเพียงน้าชายที่เป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายที่มี ผมนั่งรถไฟจากเชียงรายมา เหมือนครั้งนี้ที่ผมกำลังจะกลับไป รถไฟยังคงแล่นไปเรื่อยๆ…
ในขณะที่ผมกำลังสาละวนอยู่กับความคิดของตัวเอง ประตูห้องก็เปิดออก นำชายแปลกหน้าสองคนเข้ามา หนึ่งในนั้นสวมชุดกาวน์สีขาว – น่าจะเป็นหมอสัญชัยที่พยาบาลพูดถึงเมื่อครู่ ส่วนชายอีกคนหน้าตาคุ้นๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าผมจะรู้จักเขามาก่อนแต่ตอนนี้ผมนึกไม่ออก หมอเข้ามาตรวจวัดเครื่องมือที่ตั้งเหนือเตียง (ผมเพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่าร่างกายของผมมีสายโน่นนี่โยงใยอยู่เต็มไปหมด) แล้วก็ชวนผมคุยเรื่อยเปื่อย แรกๆก็ถามเรื่องชื่อ (เอาอีกคนแล้ว) แล้ววนเวียนไปเรื่องส่วนตัวเกี่ยวกับผม เช่นพ่อแม่เป็นใคร อยู่ที่ไหน ทำงานอะไร? บางครั้งก็ถามคำถามเดิมซ้ำๆ – ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าผมหรือหมอกันแน่ที่สติไม่สมประกอบ
แม้ตอนกลางวันที่ฉันยังตื่น หรือตอนกลางคืนที่ฉันหลับอยู่ ก็ยังรู้ตัวดีว่าฉันนั้นฝันถึงใคร… “ความดันโลหิตสูงผิดปกติค่ะ” “รีบเคลื่อนย้ายผู้ป่วยไปห้องฉุกเฉินเร็ว” “ญาติผู้ป่วยกรุณารออยู่ที่นี่นะครับ” เสียงเอะอะเอ็ดตะโรรอบกายปลุกผมให้ตื่นขึ้นมาจากความมืดมิด แม้คนมากมายให้พบให้เจอ ฉันมีแต่เธอในหัวใจ… “ขอทางหน่อย ผู้ป่วยฉุกเฉินครับ” “ช่วยเช็คความดันคนไข้เป็นระยะด้วยนะ” เสียงเพลงแว่วมาจากที่ไหนไม่รู้ ทำไมทำนองมันถึงเศร้าได้ขนาดนี้กันนะ? นี่ผมหลับไปนานแค่ไหนกัน จากวันนี้ไปจนเมื่อไหร่ ก็ยังรักเธอ คุณช่วยโทรตามหมอสัญที เดี๋ยวผมจะจัดการเบื้องต้นเอง คิดถึงใครคนหนึ่งทั้งวันทั้งคืนอย่างนั้นหรือ? มัวเอาเวลาไปทำอย่างนั้นก็ไม่ต้องทำงานทำการกันพอดี เพ้อเจ้อจริงๆ จากวันนี้จนวันสุดท้าย.. ก็ยังรักเธอ
Tag: Day awaken, Night dreaming