บันทึกนกไขลาน มูราคามิ และคอนโทรล+เอส

เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยการกด ctrl + s… คอนโทรลกับเอส กดด้วยนิ้วก้อยและนิ้วกลางข้างซ้ายพร้อมกัน พอดิบพอดี ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น… ทั้งๆที่เพิ่งเปิด Notepad ขึ้นมาและยังไม่ทันได้บรรจงสาดใส่ถ้อยคำลงไป ผมก็เริ่มด้วยการกดชอร์ตคัตของการเซฟ ห่ะ นิสัยนี้มันแก้ไม่หายสักที… ถ้าเซฟเสร็จแล้วผมเกิดคิดอะไรไม่ออก ปิดมันไป ต่างอะไรกับการไม่เขียนเลยตั้งแต่แรก? ที่รู้ๆคือจะมีไฟล์ขยะค้างอยู่บนเดสทอป (อีกเรื่องที่กวนใจ ห่ะเช็ด เดสค์ทอป หรือ เดสทอป ทำไมไม่ Desktop) เป็นตะกอนค้างทิ้งไว้จนกว่าผมจะรำคาญจับลากเข้าโฟลเดอร์สักอัน เหมือนกองขยะที่หลอกตัวเองว่าสักวันจะเข้ามาเหลียวแล เหมือนบางเรื่องในชีวิตที่ทิ้งคราบไว้รอการขัดเช็ด… ห่ะ พล่ามอีกแล้ว นิสัยนี้ก็แก้ไม่หายซะที… ผมวางหนังสือบันทึกนกไขลานของมูราคามิไว้ข้างๆ หนังสือที่ผ่านการถูกเสพมาแล้ว 3 ใน 4 ของชีวิตมัน มันนี่แหละที่กระตุ้นให้ผมคันคะเยอ คันจนต้องมาเกาผ่านปลายอักษร ก่อนที่ความคันจะจางหายไป เรื่องราวในนิยายเริ่มต้นด้วยพนักงานกินเงินเดือนคนหนึ่ง แต่งงานมีครอบครัว มีชีวิตธรรมดาๆ แต่เรื่องราวที่ผ่านไปในแต่ละบรรทัดเผยอความ “ไม่ธรรมดา″ ออกมาทีละน้อย ล่อหลอกให้เราติดตามในบรรทัดถัดไป ถัดไป แล้วก็ถัดไป ในเรื่องกล่าวถึงภาวะไร้ตัวตนของพระเอก จากการแสวงหาอัตตาโดยไปอยู่คนเดียวในบ่อน้ำแห้งผากของบ้านร้าง เป็นเวลาหลายวัน เออ แม่งเพี้ยนแบบมูราคามิ… ตอนที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ [...]