Tag: Poem

ชีวิต ยามเย็น…

ชีวิต ยามเย็น…

หากแม้ ชีวิต ยากเย็น คงเป็น แค่เพียง ยามยาก เย็นย่ําค่ํา คืนมืด ดาวดับ สิ้นแล เพียงพริบตาผ่านพ้น อรุณรุ่ง เพียงรอ 201008260337

 

จงอ่อนแอ…

จงอ่อนแอ…

จงอ่อนแอ จงเหน็บหนาว จงเหี่ยวเฉา จงจากไป… และทิ้งหน่ออ่อนเอาไว้ เมื่อไหร่พายุโหมพัดผ่านไป แสงแดดส่องรำไร หน่ออ่อนคงแทงยอดแตกใบ อีกครั้ง… 201008210217

 

ความเงียบ ความเศร้า เวลา และตัวฉัน

ความเงียบ ความเศร้า เวลา และตัวฉัน

ความเงียบงัน พลันเข้ามาตบบ่า คล้ายจะบอกว่า “กูเข้าใจดีเพื่อน” ความเศร้า เดินเข้ามาตักเตือน “ฉันกลัวเราจะเป็นเหมือนกัน” เวลา ค่อยๆย่องมาบอก “อย่าไปฟังไอ้สองตัวนั้น” “ฉันเดินผ่านไปทุกวัน… และไม่คิดหันกลับทางเดิม​” “ฉันเห็นทั้งความเงียบ และความเศร้า นั่งจับเจ่าที่เดิมไม่ขวยเขิน” “ฉันอายแทน พวกมันเหลือเกิน ที่ไม่คิดจะเดินก้าวต่อไป” ฉันส่งยิ้มให้เวลา… เอ่ยวาจาให้คลายสงสัย “มึงล่วงหน้าไปก่อนเลยไป หากหายเหนื่อยเมื่อไหร่” … “…กูจะตามมึงไปเอง…” 201008161254

 

A picture is worth 1000 words

A picture is worth 1000 words

I’ll be there for you I know you would do the same You buy me happiness You buy me laugh Sometime we’re tired… Sometimes we’d rather cry… But I believe… You’ll always be by my side Ask nothing in return You know I would do the same… ที่มา: ภาพ – forward mail ฉบับหนี่ง คำบรรยาย – [...]

 

เส้นทางสีขาว

เส้นทางสีขาว

สายลมซัดสาด ปรายหิมะปลิวลอยละล่อง ฝูงชนเดินหันหลังให้สายลม เข้าไปหาที่พักพิงอันอบอุ่น แต่ข้าไม่นำพา… หิมะตกลูกแล้วลูกเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ท้องฟ้าขาวโพลนดั่งกระดาษทิชชู่ผู้ไม่เคยแปดเปื้อนมลทินจากขี้มูก ข้าดึงหมวกลงมาปิดหูให้แน่นขึ้น กระชับฮู้ดเสื้อให้เข้ากับศรีษะ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือประคองขวดอัมฤติเลอค่า หันหน้าท้าสายลม…