Tag: Short Story

เรื่องของฝน

เรื่องของฝน

ฝนเม็ดน้อยตื่นเต้นที่ได้ตกเป็นครั้งแรก… เมื่อก่อนตอนยังไม่โตเต็มวัย ฝนรุ่นพี่ชอบมาโม้ให้ฟังบ่อยๆ ว่าถ้าโตเต็มที่จะมีความสุขขนาดไหน ได้เป็นหยดนํ้าเม็ดอวบ ได้ร่วงหล่นบนท่า free fall โถ ไอ้ขี้โม้ เล่าเหมือนตัวเองเคยตกเองอย่างนั้นแหละ จําขี้ปากเขามาพูดทั้งนั้น ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเรื่องเล่านี้เริ่มต้นจากที่ไหน ฝนเม็ดไหนๆพอมีโอกาสตกก็ไม่เคยกลับมาเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่ากันบ้างเลย ไอ้พวกฝนลืมกําพืด… ฝนน้อยตั้งปณิธานไว้แน่วแน่ ว่ามันจะเป็นเม็ดแรกที่กลับมาเล่าเรื่องราวการตกให้น้องๆฟัง ฝนเม็ดน้อยตัวโตขึ้นเรื่อยๆจากการตก เจอเพื่อนร่วมทาง ก็ชวนมาอยู่ด้วยกัน เจ้าฝนน้อยเป็นเม็ดใจดีอยู่แล้ว เม็ดไหนๆก็อยากอยู่ใกล้ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่ หันมองไปรอบๆ ฝนน้อยเห็นเพื่อนร่วมก้อน(เมฆ)ตกมาด้วยกันเยอะแยะ นี่สินะที่รุ่นพี่เรียกว่าความสุข… เม็ดฝนน้อยใหญ่คุยกันโขมงโฉงเฉง ต่างทําความรู้จักเพื่อนร่วมทาง บางเม็ดไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่เจอกันแป๊บเดียวก็สนิทกันง่ายดาย ถ้าคุณมีความทุกข์ ลองแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าเวลาฝนตกดูสิ คุณอาจเจอเจ้าฝนน้อยก็ได้นะ ถ้าเจอก็ลองทําความรู้จักกันดู แล้วคุณอาจเรียนรู้ว่าความสุข หาไม่ยากอย่างที่คิด ปล. ถ้าเจอฝนน้อย ฝากเตือนให้มันอย่าลืมไปเล่าให้รุ่นน้องฟังด้วยล่ะ Sent from my iPhone

 

บันทึกนกไขลาน มูราคามิ และคอนโทรล+เอส

บันทึกนกไขลาน มูราคามิ และคอนโทรล+เอส

เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยการกด ctrl + s… คอนโทรลกับเอส กดด้วยนิ้วก้อยและนิ้วกลางข้างซ้ายพร้อมกัน พอดิบพอดี ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น… ทั้งๆที่เพิ่งเปิด Notepad ขึ้นมาและยังไม่ทันได้บรรจงสาดใส่ถ้อยคำลงไป ผมก็เริ่มด้วยการกดชอร์ตคัตของการเซฟ ห่ะ นิสัยนี้มันแก้ไม่หายสักที… ถ้าเซฟเสร็จแล้วผมเกิดคิดอะไรไม่ออก ปิดมันไป ต่างอะไรกับการไม่เขียนเลยตั้งแต่แรก? ที่รู้ๆคือจะมีไฟล์ขยะค้างอยู่บนเดสทอป (อีกเรื่องที่กวนใจ ห่ะเช็ด เดสค์ทอป หรือ เดสทอป ทำไมไม่ Desktop) เป็นตะกอนค้างทิ้งไว้จนกว่าผมจะรำคาญจับลากเข้าโฟลเดอร์สักอัน เหมือนกองขยะที่หลอกตัวเองว่าสักวันจะเข้ามาเหลียวแล เหมือนบางเรื่องในชีวิตที่ทิ้งคราบไว้รอการขัดเช็ด… ห่ะ พล่ามอีกแล้ว นิสัยนี้ก็แก้ไม่หายซะที… ผมวางหนังสือบันทึกนกไขลานของมูราคามิไว้ข้างๆ หนังสือที่ผ่านการถูกเสพมาแล้ว 3 ใน 4 ของชีวิตมัน มันนี่แหละที่กระตุ้นให้ผมคันคะเยอ คันจนต้องมาเกาผ่านปลายอักษร ก่อนที่ความคันจะจางหายไป เรื่องราวในนิยายเริ่มต้นด้วยพนักงานกินเงินเดือนคนหนึ่ง แต่งงานมีครอบครัว มีชีวิตธรรมดาๆ แต่เรื่องราวที่ผ่านไปในแต่ละบรรทัดเผยอความ “ไม่ธรรมดา″ ออกมาทีละน้อย ล่อหลอกให้เราติดตามในบรรทัดถัดไป ถัดไป แล้วก็ถัดไป ในเรื่องกล่าวถึงภาวะไร้ตัวตนของพระเอก จากการแสวงหาอัตตาโดยไปอยู่คนเดียวในบ่อน้ำแห้งผากของบ้านร้าง เป็นเวลาหลายวัน เออ แม่งเพี้ยนแบบมูราคามิ… ตอนที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ [...]

 

กาลครั้งหนึ่ง – ความรักทำให้คนตาบอด

กาลครั้งหนึ่ง – ความรักทำให้คนตาบอด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างแสนไกล… แคว้นเล็กๆที่ปกครองด้วยราชวงศ์เล็กๆซึ่งเป็นที่รักใคร่ของประชาชน ยังมีเจ้าชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเหงาเศร้า พร้อมกับถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าชายเป็นลูกคนเดียว พระราชาทุ่มเทความรัก ความเอาใจใส่ เพื่อให้เจ้าชายเติบโตเป็นกษัตริย์ที่ดีต่อไปในอนาคต ชีวิตของเขาดำเนินไปอย่างมีความสุข จนกระทั่งวันหนึ่งที่เขารู้ตัวว่าต่างจากคนทั่วไป เจ้าชายมีตาดวงที่สามอยู่กลางหน้าผาก… พระราชามีตาสองดวง พระราชินีก็มีตาสองดวง ใครๆที่เจ้าชายพบเจอก็มีตาเพียงสองดวง แต่เจ้าชายกับเป็นตัวประหลาดที่มีมันถึงสาม นับจากวันนั้นเจ้าชายก็ไม่มีความสุขอีกต่อไป เขารู้ดีถึงพ่อจะไม่เคยพูดถึงความผิดปกติอันนี้ แต่ลึกๆพ่อคงมองเขาเป็นตัวประหลาดด้วยความสมเพช ดีไม่ดีสาเหตุที่แม่ตายไปหลังจากให้กำเนิดได้ไม่นาน อาจเป็นเพราะทนไม่ไหวที่รับรู้ว่าตัวเองคลอดตัวประหลาดออกมาก็ได้ เจ้าชายจึงโพกผ้าคาดหัวไว้ตลอดเวลา เพื่อปกปิดตาดวงที่สาม… เจ้าชายไม่มีเพื่อนมากนักนับแต่วัยเด็ก จะมีก็แต่เจ้าหญิงอายุไล่เลี่ยกันจากแคว้นข้างเคียง ที่มาเยี่ยมเยียนเป็นครั้งคราว กับเจ้ากระต่ายน้อยสีขาวขนปุกปุย ที่มีหางเป็นพวงสีชมพูแปร๋น เจ้าชายหลงรักเจ้าหญิงตั้งแต่จำความได้ และถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากจนเกินไปนัก เขาคิดว่าสาวเจ้าก็ดูมีใจให้ไม่ใช่น้อยเช่นกัน วันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายที่พระราชายื่นคำขาดกับเจ้าชาย… ถ้าเขาไม่หาคู่ครองเองล่ะก็ พ่อของเขาจะจับคลุมถุงชนกับคนที่เหมาะสม เพื่อทำพิธีอภิเษกสมรส และแต่งตั้งเจ้าชายเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป เจ้าชายคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี ใจหนึ่งก็อยากไปบอกรักเจ้าหญิงให้รู้เรื่องกันไป แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าเธอจะรังเกียจตัวประหลาดสามตา และจากเขาไปชั่วนิรันดร์ “มึงจะทำหน้าเป็นตูดอย่างนี้อีกนานไหมวะ?” เสียงอันคุ้นเคยของกระต่ายเพื่อนยาก ลอยมากระทบหูเจ้าชาย “ไม่เสือกสักเรื่องจะได้ไหม” เจ้าชายไม่มีอารมณ์จะเสวนากับใครในตอนนี้ “โอเค้ กูก็แค่ทำหน้าที่เพื่อนที่ดีเท่านั้นเอง” เจ้ากระต่ายทำหน้าเซ็งเป็ด กระโดดดึ๋งๆ ออกไปทางประตู เจ้าชายหันมาหาเพื่อนสนิทและเอ่ยถาม ก่อนที่เจ้ากระต่ายจะกระโดดดึ๋งๆออกจากห้องไป “ถ้ามึงรักใครสักคนมาก [...]

 

แดนสนธยา: ผู้ที่ถูกเลือก (ตอนส่งท้าย)

แดนสนธยา: ผู้ที่ถูกเลือก (ตอนส่งท้าย)

ยามสนธยาผ่านไปอย่างว่องไว ทว่าราตรีที่ตามมากลับเยื้องย่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในความรู้สึกผู้เฝ้ารอ… แม่-ลูกคู่ หนึ่งต่างแปลกใจเมื่อพบว่าภายในบ้านเป็นระเบียบต่างกับตอนเช้า ราวกับมีคนกลับมาทำความสะอาดก่อนที่คนทั้งสองจะกลับมาถึง จะคิดว่าเป็นฝีมือของสามีก็ไม่น่าจะใช่ ชายผู้นั้นไม่เคยทำอะไรให้ครอบครัวประหลาดใจแบบนี้มาก่อน – หรือว่าจะมีโจรใจดีสมเพชเมื่อเห็นความรกเลยเปลี่ยนใจเลิกปล้น แต่กลับทำความสะอาดให้แทน? สิ่งต่อมาที่สร้างความว้าวุ่นใจให้กับ ภรรยาคือสามียังไม่กลับบ้านทั้งๆที่เลยเวลาเลิกงานมานานแล้ว ชายผู้นั้นก็ไม่เคยกลับบ้านผิดเวลาอีกเช่นกัน ชีวิตของเขาเหมือนถูกโปรแกรมให้ทำทุกอย่างตามตาราง เหมือนเป็นหุ่นยนต์ – หรือจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเขา? สิ่งสุดท้ายที่สร้างความสับสนให้ กับคนทั้งสองคือสำรับกับข้าวที่เตรียมวางไว้บนโต๊ะกินข้าว ใครเป็นคนทำกับข้าวเหล่านี้? ถ้าสามีเป็นคนทำก็จะตอบคำถามเรื่องการทำความสะอาดบ้าน แต่ก็อีกนั่นแหละ คนอย่างเขาน่ะหรือจะทำเรื่อง – ไร้สาระ – พรรณนี้ แล้วถ้าเขาเป็นคนทำจริง ตอนนี้เขาหายไปไหน? ภรรยาร้อนใจจึงโทรไปถามที่งานสามี ได้ความว่าเขาลาป่วยในวันนี้ – นั่นตอบคำถามเรื่องทั้งสองไปเรียบร้อย เหลือเพียงคำถามเดียว ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน…

 

แดนสนธยา: ผู้ที่ถูกเลือก (ตอนปลาย)

แดนสนธยา: ผู้ที่ถูกเลือก (ตอนปลาย)

ผมจากที่นั่นมาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก… เวลาผ่านไปถึงสอง ชั่วโมงเศษกับการพายเรือในอ่าง ผมไม่คิดว่าตาแก่นั่นเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ เพราะแกไม่ได้เรียกร้องอะไรจากผมเลย จะว่าไปก็สนุกดีเหมือนกัน เหมือนได้ฟังพล๊อตหนังไซไฟทุนสร้างต่ำสักเรื่องหนึ่ง ถ้าไม่นับคำพูดที่เหมือนจะอ่านใจผมได้จริงๆ… ก่อนลากลับ แกจ้องตาผมแล้วสำทับให้กลับบ้านในเวลานี้ แล้วผมจะตัดสินใจได้… ผมไม่ได้บ้าจี้ไปกับแกหรอก แต่ก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกันถ้าไม่กลับบ้าน ผม กลับมาถึงบ้านราวเที่ยงเศษ ปกติช่วงเวลานี้ของวันผมจะต้องวุ่นวายกับเอกสารกองโต ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันกำจัดได้หมดสิ้น ไหนจะบัญชีค่าใช้จ่ายรายเดือน รายสัปดาห์ รายวัน พนักงานแผนกนั้นเบิกค่าล่วงเวลา พนักงานแผนกนู้นเบิกค่าทำฟัน – อย่างน้อยการลางานวันนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายไปซะทีเดียว