Human-Computer Interaction in the Future
หัวข้อที่ผมจะพูดถึงในวันนี้คือ “การโต้ตอบระหว่างมนุษย์และเครื่องจักรกล” (Human-Computer Interaction) – ขออนุญาตแปลคำว่าคอมพิวเตอร์เป็นเครื่องจักรกล เพราะเห็นว่ามันครอบคลุมได้มากกว่า ตั้งแต่เครื่องคอมพิวเตอร์ถูกคิดค้นขึ้นมา พวกเรา (มนุษย์) ก็พยายามจะใช้มันทำงานให้ แต่การที่ คอมพิวเตอร์จะรู้ความต้องการของเราได้นั้น ก็ต้องอาศัย “การตอบโต้” โดยเราต้องป้อน input เข้าไป -> คอมพิวเตอร์ประมวลผล -> ออกมาเป็น output ที่เราต้องการ ทีนี้ input/output devices ยุคแรกๆอย่างคีย์บอร์ด, เม้าส์, จอมอนิเตอร์ เริ่มไม่เพียงพอต่อความต้องการซะแล้ว จึงเป็นที่มาของ I/O Devices ในอนาคต (อันใกล้) ต่อไปนี้…
Semantic Bar Chart
เรื่องที่จะพูดถึงในวันนี้คือกราฟแท่ง – แล้วทำไมต้องจั่วหัวว่า semantic? มันเป็นกราฟแบบใหม่หรือเปล่า? คำตอบคือ Nope – ก็แค่กราฟแท่งธรรมดาๆนี่แหละครับ แต่วันนี้เราจะทำให้มันไม่ธรรมดาด้วยการใส่ “ความหมาย” เข้าไปในกราฟด้วย การนำข้อมูลมาแสดงผลด้วยแผนผังต่างๆ อย่างกราฟแท่ง, กราฟเส้น, pie chart (ไม่รู้ภาษาไทยแปลว่าอะไร) นั้นสำคัญอย่างมากเลยทีเดียว – ลองนึกภาพข้อมูลเรียงกันเป็นตับๆ เป็นตาราง แน่นอนว่าหากเราพยายามทำความเข้าใจกับมันสัก 2-3 นาที (หรืออาจจะมากกว่า)ก็ย่อมเข้าใจได้ไม่ยาก – ทีนี้ถ้าตารางมันซับซ้อนขึ้น หรือมีความสัมพันธ์กับตารางอื่น เริ่มมีปัญหาแล้วล่ะ เผลอๆอาจถึงขั้นดูไม่รู้เรื่อง การแสดงข้อมูลดิบไม่ friendly กับมนุษย์ จึงเป็นทีมาของการทำ data visualization…
Sliding Font Resizer with mootools
Because Text resize controls are similar, I want something new! Most site/blogs which has a lot of text content usually offer an ability to resize text on the page via control. This functionality is not seems to necessary for average-power users because they know how to change font-size in browser (I know you did right?) [...]
แดนสนธยา: คำสัญญา (ตอนส่งท้าย)
ผู้คนมากมายมาชุมนุมกันที่วัดแห่งหนึ่งในเชียงราย ระยะทางหลายพันกิโลเมตรจากกรุงเทพ ไม่ได้เป็นอุปสรรคให้นักธุรกิจชื่อดัง หลายต่อหลายคนเข้ามาไว้อาลัยครั้งสุดท้าย ให้กับตำนานนักธุรกิจเดินได้อย่างนาย สมชาย ถิ่นไทย (ถึงแม้ตอนนี้เขาจะเดินไม่ได้แล้วก็ตาม) ชายสองคนยืนสนทนากันเงียบๆ ท่ามกลางเสียงสวดอภิธรรม
แดนสนธยา: คำสัญญา (ตอนปลาย)
นั่งรถไฟไปเชียงรายไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนักถ้าเทียบกับเวลาที่เสียไป แต่มันก็เป็นทางเดียวที่ผมคิดออกในตอนนี้… นึกย้อนไปถึงวันที่จากบ้านมา ผมเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็นบ่ายหน้าเข้าสู่แสงสีในเมืองกรุง ในครั้งนั้นมีเพียงน้าชายที่เป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายที่มี ผมนั่งรถไฟจากเชียงรายมา เหมือนครั้งนี้ที่ผมกำลังจะกลับไป รถไฟยังคงแล่นไปเรื่อยๆ…