ความรักของฉันเปรียบได้กับร่มคันหนึ่ง… วันที่ท้องฟ้าสดใส ฉันไม่เคยคิดจะพกร่มออกจากบ้าน แต่ก็มีบางครั้งที่ฟ้าฝนเล่นตลกกับเราโดยไม่บอกกล่าว ฉันเปียกปอนโดยไม่ได้ตั้งใจ… ประสบการณ์สอนให้ฉันพกร่มไปไหนมาไหน… แต่สายตาของคนรอบข้างก็สอนไม่ให้ฉันกางร่มในที่สาธารณะ มันยากที่จะบอกได้ว่าฉันหรือคนรอบข้างกันแน่ที่ผิด ท้องฟ้าเท่านั้นที่เป็นคนตัดสิน…
1. สายลมผสมความหนาวเหน็บของเดือนธันวา ไม่อาจย่างกรายผ่านปราการปกป้องความอบอุ่นที่เรียกว่า “บ้าน” เข้าไปได้ สองชีวิตที่อยู่ภายในแบ่งปันความอบอุ่นที่ดูเหมือนจะมีเท่าไหร่ก็ไม่พอ สำหรับฤดูหนาวเช่นนี้ เด็กหญิงอายุราว 7 ขวบผมสีบลอนด์ถักเป็นเปียสองข้าง นั่งซุกอยู่ที่ตักของชายชรา เปลือกตาค่อยๆเลื่อนลงมาปิด ตาสีฟ้าใสทีละนิด แต่เจ้าตัวก็พยายามฝืนให้พ้นจากสภาพสัปหงกนั้น ชายชราเฝ้าดูการกระทำของหลานสาวอย่างระอาใจ ต่างฝ่ายต่างรอเวลา… ต่างคนต่างจุดประสงค์…
ท้องฟ้ายามเย็นช่างมืดครึ้มและชวนขนลุก เมื่อมองขึ้นไปบนฟ้า″หนึ่ง”ก็เห็นเพียงก้อนเมฆที่บิดเบี้ยวและสายลมกรรโชกพัดผ่านสองรูหูของเค้า “เฮ้ยไอ้หนึ่งมึงทำอะไรอยู่วะ รีบขนของสิโว้ย ฝนตั้งเค้าแล้วมึงไม่เห็นเหรอ” เสียงนึงตะโกนมาจากข้างหลังชายชื่อหนึ่ง “เออๆรู้แล้วมึงรอกูเดี๊ยวดิวะ คนกำลังถ่ายมิวสิค” หนึ่งตอบ “ไอ้เหี้ย หน้ายังกับมนสิทธ์ อย่างมึงต้องเพลงขายควายช่วยแม่ว่ะ”
Author: Isaac Asimov First Publish On 1956 Source: http://www.multivax.com/last_question.html “คำถามสุดท้ายถูกตั้งขึ้นครั้งแรกแบบตลกๆ เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2061 ในช่วงเวลาที่มนุษยชาติก้าวเข้าสู่แสงสว่างเป็นครั้งแรก เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจากการเดิมพันห้าดอลล่าร์กับเหล้าค็อกเทล และเรื่องราวมันเป็นเช่นนี้…”