สมชาย ลุงบ๊อบและการเริ่มต้นครั้งใหม่กับ OOD
Author Note:
จากการเขียนแบบเวิ่นเว้อครั้งที่แล้วใน การเดินทางของโปรแกรมเมอร์ชื่อสมชาย ทำให้ปิ๊งไอเดียอยากเขียน tutorial แบบไม่ technical จ๋า สอดแทรกเรื่องราวแนวนิยาย ตั้งชื่อแนวเองเสร็จศัพท์ว่า “Noveltorial” เพราะคิดว่าเรื่องแบบ technical คนขี้เกียจอ่าน เข้ามาก๊อปโค้ดแล้วก็ไป – และที่สำคัญคือหาอ่านได้ทั่วไปจากบล็อก ตปท อยู่แล้ว
เชิญชิมแล้วติชมได้ตามสะดวกครับ
i – การเริ่มต้นครั้งใหม่
ความสงสัยที่กัดกินหัวใจของสมชาย ทำให้เขาหมดศรัทธาในการเมือง เอ๊ย ในการพัฒนาซอฟต์แวร์ – เขาสรุปเอาเองว่าต่อให้ทำดีอย่างไร ก็ต้องเจอปัญหาในอนาคตอยู่ดี งั้นเลิกทงเลิกทำแม่งไปเลยดีกว่า
วันนั้นสมชายยื่นใบลาออกกับเจ้านายด้วยหัวใจที่ร้าวราน…
ด้วยความที่บ้างานจัด สมชายจึงไม่มีลูกเมียให้เป็นห่วง – เขาจึงตัดสินใจเริ่มต้นใหม่อีกครั้งด้วยการเดินทาง
ตามหาปรมาจารย์ในตำนาน…
การเดินทางเป็นไปด้วยความยากลำบาก ต้องบุกห้วย ลุยดง ฝ่าขุนเขา เจอกับเหล่าร้ายและม๊อบเสื้อแดง – แต่สมชายก็ไม่ยั่น ด้วยหวังว่าสักวันจะเป็นจอมยุทธ์เลื่องชื่อให้จงได้
แล้วสมชายก็พบกับตาแก่หัวล้านตาสีน้ำข้าวคนหนึ่งที่ตีนเขาตั๊กม๊อ…
สมชาย: ท่านผู้อาวุโส ท่านพอจะรู้ทางไปบ้านปรมาจารย์บ๊อบซื่อยงหรือไม่?
ตาแก่: ไม่ทราบว่าจอมยุทธ์เยาว์ท่านนี้มีธุระอะไรกับท่านปรมาจารย์รึ
สมชาย: ท่านผู้อาวุโสยกย่องข้าน้อยเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่หวังฝากตัวเป็นศิษย์ก้นกุฎิท่านปรมาจารย์เท่านั้นเอง
ตาแก่: เดี๋ยวจะยาวซะเปล่าๆ กรูเองชื่อบ๊อบ มีไรว่ามาอย่าร่ำไร
สมชาย: ง่ายๆ อย่างเงี้ยอ่ะนะ?
ตาแก่: เออ แบบนี้แหละ เจ้ามาหาข้าเพราะเขียนโปรแกรมเท่าไหร่ก็ไม่ได้ดีใช่ไหม? แหมเป็นถึง PM แล้วยังกระแดะมีความรับผิดชอบสูง ทำลาออก [...]
ปัญหาที่พบบ่อยๆกับ WebRequest, WebResponse
ในโลกของ .NET คลาสที่ใช้บ่อยๆเวลาจะทำ Client/Server อยู่ใน namespace System.Net – ทีนี้เนื่องจากต้องมีการรับ/ส่งข้อมูลระหว่างกัน ทำให้อาจเจอปัญหาประเภทเข็มขัดสั้น ดังต่อไปนี้
1. Unable to connect to the remote server
Exception นี้จะเจอตอนพยายามจะ get response จากอีกฝั่ง แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก…
Checkpoints
ใส่ proxy ให้กับ request หรือยัง?
HttpWebRequest request = WebRequest.Create("http://targetUrl" as HttpWebRequest;
request.Proxy = WebRequest.DefaultWebProxy;
ค่า proxy ถูกหรือเปล่า? ถ้าเราใช้ proxy แบบข้างต้น ค่าที่ได้จะมาจาก OS ซึ่งไปเอาจาก Internet Explorer อีกที
2. The remote server returned an error: (401) Unauthorized
เจอเมื่อพยายามจะ get response [...]
CSS Naked Day
ไม่ต้องตกใจถ้าเห็นเว็บแสดงผลแปลกๆ วันนี้ตั้งใจ “เปลือย”…
เห็น usably.net บอกว่าวันนี้เป็นวันเปลือยเว็บ หรือ CSS Naked Day เลยเล่นกับเขาด้วย
เปลือยเสร็จถึงจะรู้ว่า validate html ไม่ผ่าน ได้ฤกษ์แก้ theme ด้วยเลย ลอง validate เล่นได้ ครับ
บันทึกนกไขลาน มูราคามิ และคอนโทรล+เอส
เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยการกด ctrl + s…
คอนโทรลกับเอส กดด้วยนิ้วก้อยและนิ้วกลางข้างซ้ายพร้อมกัน พอดิบพอดี ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น…
ทั้งๆที่เพิ่งเปิด Notepad ขึ้นมาและยังไม่ทันได้บรรจงสาดใส่ถ้อยคำลงไป ผมก็เริ่มด้วยการกดชอร์ตคัตของการเซฟ
ห่ะ นิสัยนี้มันแก้ไม่หายสักที…
ถ้าเซฟเสร็จแล้วผมเกิดคิดอะไรไม่ออก ปิดมันไป ต่างอะไรกับการไม่เขียนเลยตั้งแต่แรก?
ที่รู้ๆคือจะมีไฟล์ขยะค้างอยู่บนเดสทอป (อีกเรื่องที่กวนใจ ห่ะเช็ด เดสค์ทอป หรือ เดสทอป ทำไมไม่ Desktop) เป็นตะกอนค้างทิ้งไว้จนกว่าผมจะรำคาญจับลากเข้าโฟลเดอร์สักอัน เหมือนกองขยะที่หลอกตัวเองว่าสักวันจะเข้ามาเหลียวแล
เหมือนบางเรื่องในชีวิตที่ทิ้งคราบไว้รอการขัดเช็ด…
ห่ะ พล่ามอีกแล้ว นิสัยนี้ก็แก้ไม่หายซะที…
ผมวางหนังสือบันทึกนกไขลานของมูราคามิไว้ข้างๆ หนังสือที่ผ่านการถูกเสพมาแล้ว 3 ใน 4 ของชีวิตมัน
มันนี่แหละที่กระตุ้นให้ผมคันคะเยอ คันจนต้องมาเกาผ่านปลายอักษร ก่อนที่ความคันจะจางหายไป
เรื่องราวในนิยายเริ่มต้นด้วยพนักงานกินเงินเดือนคนหนึ่ง แต่งงานมีครอบครัว มีชีวิตธรรมดาๆ แต่เรื่องราวที่ผ่านไปในแต่ละบรรทัดเผยอความ “ไม่ธรรมดา″ ออกมาทีละน้อย ล่อหลอกให้เราติดตามในบรรทัดถัดไป ถัดไป แล้วก็ถัดไป
ในเรื่องกล่าวถึงภาวะไร้ตัวตนของพระเอก จากการแสวงหาอัตตาโดยไปอยู่คนเดียวในบ่อน้ำแห้งผากของบ้านร้าง เป็นเวลาหลายวัน
เออ แม่งเพี้ยนแบบมูราคามิ…
ตอนที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้นอกบ้าน (คนอื่น) เหม่อมองไปบนท้องฟ้าเห็นดวงจันทร์ลอยเด่น – ในวินาทีนั้น ผมมองหาสิ่งที่หายไป ไม่ใช่เครื่องบิน ไม่ใช่ดวงดาว – แต่ผมมองหาดวงจันทร์อีกดวง และเส้นโค้งอีกเส้น
พอจะนึกภาพออกไหม? ดวงจันทร์สองดวงบนระนาบเดียวกัน ห่างกันพอประมาณ [...]
Brain Computer Interface
คราวที่แล้วเขียนเรื่อง 7 stages of actions จริงๆตั้งใจจะโยงมาเรื่องนี้ครับ..
ในเมื่อการติดต่อระหว่างมนุษย์กับจักรกลมันยาก เพราะต้องผ่านจาก สมอง <-> ร่างกาย <-> จักรกล จะเป็นยังไงถ้าตัดตัวกลางคือ “ร่างกาย” ออก?
นิยายและหนังหลายเรื่อง กล่าวถึงยุคอนาคตที่มนุษย์และเครื่องจักรประสานรวมกันเป็นหนึ่ง… ที่เด่นๆเห็นจะเป็นเรื่อง The Matrix
Brain Computer Interface (BCI)[1] เป็นศาสตร์หนึ่งที่เพิ่งเกิดเมื่อประมาณ 30 ปีที่แล้ว (1970) เพื่อช่วยผู้พิการที่ไม่สามารถใช้ร่างกายในการติดต่อกับคอมพิวเตอร์ – ประมาณว่าใส่ที่ครอบหัวเพื่ออ่านคลื่นสมองนั่นแหละครับ
แบบครอบหัวมันเด็กๆ เขาเรียกว่า non-invasive BCI แปลเป็นไทยได้ว่า “ไม่รุกราน” – มาดูแบบโหดๆกัน
คุ้นๆนะ…
นี่มัน prototype matrix ชัดๆ!
เจ้านี่มีชื่อว่า BrainGate[2] ครับ หลักการทำงานคือเปิดกระโหลก(เหยื่อ?) ออกมา แล้วเอาชิพติดเข้าไป ต่อเชื่อมกับสายเคเบิ้ลแล้วมาเป็น input ให้กับคอมพิวเตอร์
คำเตือน คุณหนูๆอย่าไปเลียนแบบเฉาะกบาล ปาป๊า/หม่ามี๊ นะครับ -_-’
เหยื่อคนแรกๆที่ประสบความสำเร็จในการทดลองนี้คือกระทาชายนามว่า Matt Nagle[3] ครับ – [...]